„— A tam! Nie ma o czym mówić.
— Jak to nie ma o czym! Przecież chyba właśnie po to, aby sprzedać swoje wyroby i to sprzedać ich możliwie jak najwięcej, przyjeżdża pan co tydzień na tutejszy jarmark. Albo na jarmark do Piotrkowa.
— E, tam...
I tak jakoś niechcący, od słowa do słowa, wykluła się w naszej rozmowie rzecz zdumiewająca pan Franciszek Sota — wiejski rzemieślnik, wytwórca zabawek drewnianych, jeździ z nimi po targach nie dlatego, żeby je sprzedać, ale po prostu z przyzwyczajenia. Jeździ dlatego tylko, że jeśli „człowiek całe życie, panie, jeździł po targach ze swoimi wozami i końmi, to nie może nagle, panie, w wieku lat siedemdziesięciu dziewięciu tego jeżdżenia zarzucać".
Słucham, potakuję, przyznaję ;ację. Tak, tak, święta nrawda. A bo to człowiek zaraz musi się odmieniać tylko dlatego, że czasy się zmieniły
A bo to człowiek zaraz musi zaprzestać ruszać się, pracować, oddychać — tylko dlatego, że gusta się w zmienionym czasie zmieniły Że jest postęp, co w dziedzinie zabawkarstwa sprowadza się do tego, że zabawki z plastyku wyparły zabawki z drewna
—Nie próbował pan pójść z duchem czasu i też coś w swojej produkcji zmienić, unowocześnić — pytam prowokacyjnie, bo wiem już, że pan Franciszek z charakteru i wieku jest raczej konserwatystą.“(3)