„— A więc dobrze, przyjacielu! Zmiłuj się i nie mów mi li i;;, ani słówka. Przybywasz w chwili, kiedy serce moje pęka. Moi przyjaciele po raz pierwszy zadręczają mnie prawdą, której ty, hrabio, nigdy nie ukrywałeś. O, ta prawda! Nie sposób było ukrywać jej dłużej przede mną. Rzuca się w oczy wszędzie w łunie, jaka widnieje na niebie, w powietrzu, które Jest pełne złowieszczych odgłosów. Widzę ją na pobladłych i pełnych skupienia twarzach moich dworzan. O, nie, nie! Po raz pierwszy w swym życiu nie mów mi, hrabio, prawdy!
Hrabia de Charny przyjrzał się bacznie królowej.
— Jesteś zdumiony, hrabio — mówiła dalej — prawda Znałeś mnie dotąd jako bardzo dzielną. Ale to jeszcze nie konie§» wszelkich niespodzianek!...
Hrabia mimo woli wykonał ruch oznaczający zapytanie.
— Dowiesz się, hrabio, za chwilę — odpowiedziała królowa uśmiechając się w zdenerwowaniu.
— Czy Waszej Królewskiej Mości coś dolega
—0, nie, nie! Zechciej, hrabio, usiąść przy mnie i ani słówka więcej o tej okropnej polityce. Zrób wszystko, bym zapomniała o niej.
Hrabia ze smutnym uśmiechem zgodził się.
Królowa położyła rękę na jego czole.
— Masz rozpalone czoło, hrabio.
— O, tak, wulkan płonie w mojej głowie.
— Masz lodowatą rękę...“(12)