„— Aha. — P. Fleming mocno się zamyślił — Nic wiedziałem nawet o pierwszym razie, —rzekł.
— Nie, bo dlaczego miałabym — nie był pan jeszcze silny — nie było też co do opowiadania —
Pan Fleming zamyślił się bardziej jeszcze, oboje zamilkli.
Dążą śród najpiękniejszej pogody, w okresie Indian summer, przed nimi rozciąga się widok na uzeroką dolinę — hen głęboko w dole, — oboje są młodzi, oboje rozkochani w życiu i oboje milczą. Panna dEspard zniosła ze spokojem poważne zdarzenie wszak już przed dwoma tygodniami dostała nakaz powrotu i objęcia swego stanowiska, lecz nie pojechała, nie mogła zapewnie opuścić chorego człowieka, który potrzebował jej towarzystwa. A przed paru dniami otrzymała dymisję. Dymisję, niosła to dzielnie, z tego czy innego tajemniczego powodu — nic nie powiedziała panu Flemingowi, a nawet i dzisiejszego ranka dobrze ukryła swe frasunki i siedziała, słuchając uważnie rektora Oliwera. To zuch dziewczyna, taka nie kwęka! Ale otóż poczęły wyczerpywać się jej fundusze i musiała wreszcie wystąpić z prawdą.
— Do którego razu wolno pani czekać — pyta p. Fleming. — Ma może nadzieję na odroczenie i zgaduje — Do trzeciego razu, trzeciego powołania
— Nie, — odpowiada z uśmiechem — już nic więcej nie otrzymam. To już było ostatnie.“(15)