„13 — Jezioro Księżycowe
żały. A jeszcze straszniejsza była obojętność tego maltretowanego ciała.
Jinny Love ponownie zgłosiła gotowość pomocy. Zaproponowała, że zacznie odpędzać ręcznikiem roje komarów znad stołu. Wybrała sobie biały ręcznik. Jej gładkie ramiona zaczęły się rytmicznie unosić, krzyżować. Stanęła twarzą do zgromadzonych koleżanek. Przybrała minę odpowiednio uroczystą i pełną skupienia.
Ciało Easter, rozłożone na stole, pozwalało wyczyniać ze sobą wszystko bez sprzeciwu. Jeżeli on był brutalny, to i ona, a wraz z nią jej ciało, jej marny żywot były równie brutalne. I podczas kiedy harcerz ujeżdżał ją jak szalony, podczas gdy klęczał na jej piecach, wbijał w nią łokcie i kolana, unosił i opadał w spazmatycznych podskokach, ona leżała jak kłoda.
A niech z nią robi, co chce!
Najniespodziewaniej w świecie Nina poczuła swojski zapach, nacisk dorosłej dłoni na ramieniu i usłyszała znajomy głos, wołający — Co się tu dzieje — Panna Lizzie Stark wepchnęła się pomiędzy dziewczęta i stanąwszy tuż przed Niną zasłoniła jej widok stołu swoimi szerokimi biodrami i ogromną, czarną torbą od zakupów. Była to matka Jinny Love, która codziennie przyjeżdżała do obozu, żeby zobaczyć, czy wszystko w porządku.“(7)