„Dżerid szedł wolno, ponieważ Balsamo popuścił cugli. Szlachetny rumak stawiał nogi ze szczególnym wdziękiem, lekko, muskając tylko ziemię kopytami.
Tak dojechali do ulicy Sevres i Balsamo zatrzymał niebawem Dżerida przy bramie parku. Rozejrzał się, jakby kogoś oczekując.
W tym samym niemal momencie w bramie ukazał się
jakiś człowiek.
— Czy to ty,Frilz — zapytał Balsamo.
— Ja, panie.
— Czy dowiedziałeś się, gdzie jest panj Dubarry
— Tak. W Paryżu.
— W jaki sposób tu przyjechałeś
— Na Sułtanie.
— Gdzie on jest
— Czeka osiodłany na dziedzińcu oberży.
— Dobrze, bądź w pogotowiu.
Fritz poszedł po konia i po chwili powrócił. Balsamo pisał coś przy świetle latarni.
— Jedź i oddaj tę kartę pani Dubarry — powiedział do Fritza. — Daję ci na to pół godziny czasu. Po doręczeniu jej tej kartki do rąk własnych wracaj do domu i czekaj, aż powróci signora Lorenza. Wpuść ją i nie rozmawiaj z nią. Idź teraz i pamiętaj, że masz pół godziny czasu.
Fritz odjechał, Balsamo zaś, stopniowo uspokajając się, pojechał wolno do Paryża i kiedy po. trzech kwadransach przybył na miejsce, był już odmieniony, niemal pogodny.
Jak się okazało, Balsamo miał słuszność przewidując, że tylko jego wola zdolna była dogonić Lorenzę.“(16)