„HENRYK WANDOWSKI
JEDEN ROK I CZTERY GODZINY
Dziesiątego listopada 1965 r. nie założyliśmy sobie fałszywych bród, ani nie naciągnęliśmy na włosy peruk imitujących łysiny.
„Pan major" z upodobaniem nazywa swoje czyny „operacjami". W czasie masakry w Kongu słynął on nie tylko z okrucieństwa, lecz także ze swych typowo pruskich talentów wojskowych.
Gdy „major" stanął w drzwiach atelier, rozpoczęła się „operacja" filmowa, która według opinii filmowców nie ma sobie podobnej.
„Major" — w Kongu nosił on swojego Walthera 7,65 w kieszeni na piersi, rękojeścią do góry, gdyż „tak było najporcczniej" — od pierwszej chwili znalazł się pod „ostrzałem" dwu kamer.
Morderca ten — przez najbliższe godziny będzie on siebie nazywał „bojownikiem wolnego Zachodu" — uśmiercił niezliczoną ilość ludzi własnymi rękami lub rękami członków Komanda 52. Po kilku minutach powie o tym ze śmiechem „To byli przecież tylko rebelianci, komuniści". I gdy rozbawiony wypowiada te słowa, znajduje się tak blisko komunistów, że obie strcy — komuniści i antykomunista — widzą swoje odbicia w oczach przeciwnika.
Patrząc w oczy Mullerowi, widzieliśmy jak spoza jego pleców wyłania się pochód torturowanych i mordowanych.“(13)