„Jak już wiemy, profesor ograniczył swoje kontakty z Harrym do bardzo szczupłych ram. Rozmowy z nim prowadził w kategorycznej formie, nie pozwalał mu na zadawanie zbędnych pytań, nie podejmował z nim żadnej dyskusji, nie dawał mu okazji do wspomnień.
Czujnie strzeżona granica dzieliła Harryego od tego, co było dawniej. Ściśle nakreślony kierunek wytyczał drogę dla jego umysłu, choć, z drugiej strony, profesor dawał mu bardzo wiele umysłowego pokarmu. Wyciągał z szaf dziesiątki książek naukowych, które miały być przeczytane przez jego pupila w najbliższej przyszłości. Profesor uczył go, jak należy się obchodzić z przyrządami, kazał mu wykonywać najpierw stosunkowo łatwe, a później coraz trudniejsze prace laboratoryjne. Jeden z pokoi Traube przeznaczył na mieszkanie dla człowieka ze stali. Stało tam łóżko, szafa z ubraniami, krzesło, stół. Była nawet umywalka i niewielkie, przyćmione lustro.
Punktualnie o dziewiątej wieczór Harry musiał iść spać. Rozebrawszy się, jak zwykli ludzie, kładł się do łóżka. Jednostajne postukiwanie metronomu oraz mała dawka środka nasennego, dodana do zwilżającego mózg roztworu fizjologicznego — i hamowanie szybko działało na korę dużych półkul mózgowych. Człowiek ze stali zasypiał.“(10)