„W pracowni postawił obraz na krześle, zapalił fajkę i przyjrzał się uważnie swemu dziełu. Wszystko było błędne. Nie uchwycił istoty rzeczy. Znowu mu się nie udało. Dwa lata pobytu w Brabancji były czasem straconym.
Wypalił fajkę. Spakował manatki. zebrał wszystkie iludia ze ścian i biurka i ułożył je w wielkiej skrzyni. Potem rzucił się na kanapę.
Nie wiedział, ile czasu minęło Nagle zerwał się,
zdarł płótno z ram i cisnął je w kąt. Napiął nowe. rozmieszał farby, zasiadł przed sztalugami i począł malować.
„Artysta stacza beznadziejną walkę, aby wiernie oddać naturę — i wszystko wychodzi na opak. W końcu tworzy własną paletą, natura zgadza się i poddaje artyście."
On croił, Que jimaginc — ce nest pas vrai — je me souviens.1
Było istotnie tak, jak powiedział Pietersen w Brukseli. Vincent stał za blisko modela. Nie mógł osiągnąć wskutek tego właściwej perspektywy. Sam siebie chciał przelać w kształt natury — teraz zaś formował naturo według swego artyzmu.
Wymalował wszystko w zasadniczym tonie — jędrnego, świeżo wykopanego kartofla. I wszystko się poddało, wrosło w całość brudny obrus na stole, brunatna, zakopcona ściana, lampa wisząca na nieheblowanej krokwi, Stien, która podaje ojcu dymiące kartofle, matka nalewająca czarną kawę, brat z filiżanką podniesioną do ust — na wszystkich twarzach widniała cierpliwa i korna uległość, poddanie się wiecznemu, nieodmiennemu porządkowi rzeczy.“(8)