„Warszawskie mieszkanie Grossenberga (w Alejach Jerozolimskich, na drugim piętrze bez windy) składało się z.pięciu pokoi z sypialni i gabinetu mecenasa, ze stołowego i poczekalnisaloniku, no i z sypialni matki, sędziwej pani Róży, która po owdowieniu zamieszkała przy nim. Ręce tej pani, acz nader starcze i miękkie, w sprawach domowych bywały nieugięte i wiedziały, czego chcą. Pani Róża nie bardzo lubiła fachu swego syna nie szanowała rozwodników, a także dokuczało jej pewne uczulenie. Nie znosiła mianowicie myśli, że w prywatnym czyimś domu może istnieć taka nieprywatna rzecz jak poczekalnia. To, że w saloniku jej syna wysiadywali obcy panowie i panie i swymi plecami wycierali jego meble, to że palili tam papierosy i w ogóle oddychali — napełniało ją odrazą. Po odejściu klientów miała wrażenie, że mieszkanie wciąż jeszcze jest wypełnione śladami niepowołanych gości. Zaraz zatem starała się ślady te niweczyć i salonik (pod jej egidą) dwa razy na dzień kompletnie zmieniał swoje oblicze^ Na pół godziny przed zjawieniem się pierwszego intruza pani Grossenbergowa wraz z pokojową wnosiła tam stosy najprzeróżniejszych pokrowców. Niczym dezynfekowane chałaty lekarskie, używane po to, by się nie zarazić, wpierw wzdymały się one w powietrzu, a później spiesznie pokrywały nie tylko plecy mebli, lecz i ich nogi. Fortepian i stoły od pięt po swój fornirowany wierzch poprzebierane były w Swe ochronne ubrania z kretonu; nawet na lustrach, obrazach i żyrandolu jawiły się przykrycia, rodzaj woalek, co zabezpieczać je miały od obcych oddechów. Po czym ułożywszy na stole przepisowe dla każdej poczekalni pisma (których Grossenbergowi nie wolno było dotykać), pani Róża szła do łazienki, by umyć sobie ręce.“(5)